Kiedy Francja zachwyciła Formułę 1: Podróż śladami siedmiu francuskich torów

Wszystko zaczęło się w 1950 roku, w przededniu Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej F1Od tego inauguracyjnego roku Francja wibrowała w rytm silników. To właśnie na torze Reims-Gueux rozpoczęła się ta historia. Ten tor w Marne, o nietypowym trójkątnym układzie, gościł klasyfikację premium jedenaście razy, aż do 1966 roku.

Tor, niegdyś słynący z szybkich prostych przecinających Szampanię, teraz pogrążył się w ciszy. Jego opustoszałe trybuny, zamrożone w czasie, z melancholią spoglądają teraz na tor, na którym Juan Manuel Fangio trzykrotnie triumfował (na przykład… Alfa Romeo dwa razy, potem Maserati).

W tym samym czasie najlepsi kierowcy świata śmigali w przestworzach nad Sekwaną Nadmorską. W Rouen-les-Essarts Formuła 1 gościła na torze pięć razy, od 1957 do 1968 roku. Miłośnicy tamtej epoki i miłośnicy historii z pewnością pamiętają spektakularny zakręt Nouveau Monde, będący punktem kulminacyjnym zawrotnego zjazdu.

Jednak tragiczny los Jo Schlessera (Honda) w 1968 roku przypieczętował los tego pagórkowatego toru. Za kierownicą Hondy RA302 z magnezowym podwoziem uznanym za zbyt niebezpieczny, francuski kierowca stracił panowanie nad pojazdem na zakręcie Six Brothers. Natychmiastowy pożar jednomiejscowy przyniosła przedwczesny koniec życia kierowcy i wykluczenie tego toru z kalendarza Formuły 1.

Wypadek Jo Schlessera w Rouen w 1968 r. © DPPI

Klejnoty Francji

To właśnie u podnóża wulkanów, niedaleko Clermont-Ferrand, Formuła 1 zapisała swoją historię. Na torze Charade, który gościł czterokrotnie wyścigi w kategorii premium w latach 1965-1972, kierowcy zmierzyli się z jednym z najbardziej technicznych torów na świecie, z widokiem na stolicę Owernii. Stirling Moss, ścigając się tam po raz pierwszy, był zachwycony: Nie znam wspanialszego toru niż Charade. „Jednak wulkaniczna topografia przyczyniła się do jego upadku: często zaśmiecony żwirem tor w Owernii został zamknięty po tragicznym wypadku, w którym Helmut Marko stracił lewe oko, co oznaczało koniec jego kariery wyścigowej.

Grand Prix Francji 1970 na torze Charade © DPPI

W 1967 roku tor Bugatti był ulotną scenerią jednego Grand Prix, które wygrał Jack Brabham. Choć tor jest legendarny, co roku korzystają z niego 24 godziny Le MansNie udało mu się zdobyć uznania ani kierowców Formuły 1 – Denny Hulme nadał mu przydomek „Myszka Miki” ze względu na jego sylwetkę – ani publiczności. Trzy tygodnie po 24-godzinnym wyścigu na wyścig Le Mans przybyło zaledwie 20 000 widzów.

Lotus Jima Clarka podczas jedynego Grand Prix ACF rozgrywanego na torze Bugatti w 1967 roku © DPPI

Z kolei tor Dijon-Prenois wywarł niezatarte wrażenie swoimi zakrętami bez widoczności i naturalnymi spadkami. W latach 1974–1984 rozbrzmiewał rykiem bolidów, czego dowodem był Jean-Pierre Jabouille (Renault) I Alain Prost (Renault) zwyciężył na własnym boisku. Godna uwagi anomalia: w 1982 roku Grand Prix zostało wyjątkowo nazwane Grand Prix Szwajcarii. Było to również miejsce jednej z największych bitew w historii Formuły 1 podczas edycji z 1979 roku, w której uczestniczył Gilles Villeneuve (Ferrari) I René Arnoux (Renault). Obaj kierowcy toczyli zaciętą walkę okrążenie po okrążeniu, ostatecznie obaj stając na podium – Kanadyjczyk na 2. miejscu wyprzedził Francuza zaledwie o 0.24 sekundy! Ich legendarny pojedynek niemal przyćmił zwycięstwo Jean-Pierre'a Jabouille'a, pierwsze zwycięstwo Renault w Formule 1, a zarazem pierwsze zwycięstwo z silnikiem turbodoładowanym.

Alain Prost wygrywa Grand Prix Francji 1981 na torze Dijon-Prenois © DPPI

Ostatnie francuskie bastiony w F1

Otwarty w 1970 roku, Paul Ricard, podobnie jak Magny-Cours, jest najczęściej używanym francuskim torem Formuły 1 (po 18 edycji). Tor Castellet nie uniknął jednak tragedii, zwłaszcza wypadku włoskiego kierowcy Elio de Angelisa w 1986 roku. W tym samym roku kierowca Brabhama spłonął w swoim BT55, który stanął w płomieniach po dachowaniu. Zmarł 29 godzin później z powodu zatrucia dymem. Pomimo tej tragedii kierowcy F1 kontynuowali wyścigi na torze Var, który został następnie przebudowany, aż do 1990 roku.

Tor powrócił do kalendarza w 2018 r. po 28-letniej nieobecności i spotkał się z krytyką za brak spektakularności, a następnie zniknął z kalendarza w 2022 r. w wyniku głębokich nieporozumień między władzami publicznymi. Max Verstappen Był ostatnim kierowcą, który odniósł tam zwycięstwo. Wreszcie, na skraju Burgundii, tor Nevers Magny-Cours dzieli z Le Castellet rekord długowieczności, ale jest też tym, na którym Michael Schumacher Wygrał tam więcej razy niż na jakimkolwiek innym torze w swojej karierze. Z ośmioma zwycięstwami, Czerwony Baron ma lepszy bilans niż na Imoli czy w Montrealu (siedem zwycięstw). Tor jest symbolem dla siedmiokrotnego mistrza świata również z innych powodów: w 2021 roku odniósł tam swoje 50. zwycięstwo, a w lipcu następnego roku zdobył piąty tytuł. To właśnie w regionie Nièvre Schumacher zdobył swoje 68. i ostatnie pole position w Formule 1 15 lipca 2006 roku, a następnego dnia, wygrywając wyścig, stanął na swoim 150. podium.

Alain Prost wygrywa Grand Prix Francji na torze Magny-Cours w 1993 roku © DPPI

Chociaż plany organizacji Grand Prix Francji utknęły w martwym punkcie, pasja do sportów motorowych w tym kraju nadal kwitnie dzięki licznym utalentowanym kierowcom. Esteban Ocon, Pierre Gasly Dzięki sukcesowi Isacka Hadjara, Francja nadal rozbrzmiewa w barwach światowego motorsportu. Historia wciąż żyje w sercach entuzjastów, którzy będą mogli ją przeżyć na nowo w dniach 8-10 maja na torze Paul Ricard podczas Grand Prix Francji Kennol Historic.

CZYTAJ TAKŻE > 3 lata temu: ostatnie Grand Prix Francji Formuły 1… a teraz?